Excuus-Truus

Sorry. Sorry dat ik een aantal weken niks op bloggerigs de wereld in heb geslingerd. Geen inspiratie. Nou ja, wel inspiratie. Maar niet om te bloggen. Ik was namelijk nogal druk met mijn december-alter-ego: Sinterklaas. En sinds ik niet meer rook kan ik iets minder goed multitasken en blijf ik dus met enige regelmaat hangen in de verkeerde persoon. Ik kan dan niet meer uit die rol stappen. Ik word één met mijn alter-ego. Met als gevolg een groots en meeslepende pakjesavond met een veel te lang gedicht (kinderen sliepen bijna) omdat ik alles-wat-ik-de-afgelopen-tien-jaar-al-wilde-zeggen in rijmvorm had opgetekend. Thank god trouwens dat de verjaardag van de Goedheiligman in het begin van december is. De kelder leek namelijk sinds medio november op een speelgoedmagazijn. Wel vol met, naar mijn mening, briljante cadeaus. Dat dan weer wel. Mijn alter-ego is sinds kort gelukkig weer naar Spanje.

Waarom Sint als alter-ego en niet bijvoorbeeld Madonna of Sandra Bullock? Omdat ik oprecht gelukkig word van het gelukkig maken van anderen. Klinkt diep filosofisch. Maar dat is het niet. Het is veel simpeler: iemand die vol verwachting een cadeautje openmaakt. En jij weet wat het is. En je weet ook dat de ontvanger hier heel blij van wordt. Dat zijn of haar gezicht ieder moment gaat stralen van blijdschap. Ik hou ervan! Ik hou er zelfs zoveel van dat het een soort van sport is geworden om verlanglijstjes direct in de prullenbak te gooien en zelf te bepalen wat anderen zouden willen. Sterker nog: wat ze nodig hebben.  Zonder dat ze dat zelf weten. Maar als ze het cadeau zien, dan vragen ze zich af hoe ze ooit zonder dat voorwerp hebben kunnen leven. Sorry kinderen. Sorry dat ik voor jullie denk. Sorry dat het geen plastic Barbiehuis is geworden maar in plaats daarvan vintage Maileg. Geen Baby Björn scooter (hoezo trouwens een baby op een zelf rijdende scooter?) maar een Polaroid camera. En als extraatje een briljante oldschool wereldatlas. Ik had gewoon even een 1-2tje met de Sint en we keken elkaar aan en vonden dit nu eenmaal beter. Dus. Sorry.

Omdat ik dus druk was met de Sint en momenteel druk ben met mijn tweede december alter-ego: De Kerstman (maar minder groots en meeslepend) is het schrijven over mijn nieuwe leven even op een laag pitje komen te staan. Dat is op zich opmerkelijk. Vroeger (toen een peuk nog puik was), nee ik bedoel..100!!! dagen geleden kon ik dit soort dingen gewoon tegelijk. Sterker nog… ik kon er ook gewoon 80u per week bij werken. Ik had het wereldrecord rijmen. En cadeau-inspiratie voor de hele straat. Nu dus niet. Nope, 30u werken en cadeaus voor het hele gezin was wel even de max. Hmmmm…ik hoor je denken: ze denkt toch niet dat een sigaret je onoverwinnelijk maakt? No worries. Dat denk ik niet. Maar die sigaret is wellicht een soort van ademhalingsoefening geworden na 25 jaar. Even in alle rust (adem in) nadenken over wat je allemaal nog moet doen (adem uit). Sorry trouwens voor deze promotie van de sigaret. Je kunt er verder wel multitaskend dood van gaan. Dus echt… geen optie meer! Maar al die hippe gymlessen van tegenwoordig met ademtechnieken als basis zijn bedacht door rokers. Zij ademen namelijk zoveel bewust in en uit en worden daar blij van dat de grondlegger zeker een roker was. Ik zweer het je.

Omdenken

Na 100 dagen (jawel hoor…Louis Vuitton is onderweg) is het snakken naar een peuk echt voltooid verleden tijd. Echter…het is na 100 dagen nog niet uit je systeem. Ja sorry voor iedereen die dat dacht of had gehoopt. Ik kan een hele dag niet aan roken denken (vind ik superknap) en vervolgens weer wakker worden en mezelf afvragen of ik ooit nog echt gelukkig word zonder sigaret. Stom he. Maar weet je, ik was vijftien toen ik begon met roken. Ik denk dus dat ik mezelf gewoon even opnieuw moet uitvinden zonder sigaret. Dat duurt even. Gecombineerd met een dubbele antibioticakuur tegen ontstoken tandvlees (tsja, ontwenningsverschijnselen van een kwart eeuw roken) duurt dat wat langer denk ik. Ik heb meer tijd, maar ook meer onrust. Dus tijd tekort. Ik ben minder efficiënt. En nog perfectionistischer geworden. Ik moet heel veel van mezelf. Ik ben niet depressief maar soms wel verdrietig. Dat ken ik niet dat gevoel. Ik was altijd blij. Dat wil ik weer zijn. Mijn vriendinnen vertellen mij dan dat het echt niet erg is om niet altijd blij te zijn. Sterker nog, dat is blijkbaar vrij normaal. Really? Maar dat wil je toch niet? Ik wil altijd blij zijn. Het leven is echt te kort voor chagrijnigheid. Zonde van de tijd!

Maar. ik. rook.niet.

Ondanks dat ik dus soms niet blij ben, snap ik inmiddels al wel dat roken niet de oplossing is. Dat zou belachelijk zijn: een sigaret is geen reddende engel. Het is de duivel.  Maar de vriendschap met Nico T. is lastig te breken. Het was ook een hechte vriendschap dus het zo ook heel vreemd zijn als Nico na 3 maanden uit het oog uit het hart zou zijn.

Ik zeg daarom sorry tegen iedereen die ook wil stoppen met roken, of door mijn blog (ja echt waar!!) als gestopt is (#trotsopjou). Helaas ben je er na drie maanden nog niet klaar mee. Je bent dan een soort van vogelvrij. Maar ik ben ervan overtuigd dat het ooit helemaal uit mijn systeem gaat. Dus ik hou vol!

bf639c15-48bc-4a52-9999-e172d39a5804

T.Hanks!

Dank aan iedereen die met enige regelmaat een knuffel geeft en zegt dat ik er prachtig uitzie en lekker ruik.

PS mijn 2e alter-ego vliegt binnenkort weer naar Lapland. Mijn goede voornemen voor 2019: ik blijf gewoon lekker mezelf, zo vaak als kan heel blij, soms dus even wat minder blij. En ik beloof dat ik wat vaker weer wat van me laat horen!

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s